o`qiy

boshladim. Shunda uzoqdan

otamning ismimni aytib

chaqirganini eshitdim.

Olaparning men tomonga

o`qday uchib kelayotganiga

ko`zim tushdi.

Halloslab etib kelgan ukam bilan

otam xavotirlanib, meni

so`roqqa tuta boshlashdi.

— Nimaga bu tomonga ketib

qolding? Shuncha chaqirsak ham

to`xtamading? Nega yarim

kechasi uydan chiqding...

shunday yomg`irda?

— Bug`doyni suvini xabar

olgani chiquvdim.

— Bug`doyzorimiz boshqa

tomonda-ku, sen kanalning

boshlanish joyiga kelgansan,

nima qilmoqchiyding bu erda?

Yaxshiyam Olapar borib bizni

uyg`otdi, bo`lmasa bir falokatga

yo`liqishing aniq edi. Xudo bir

asradi, - dedi otam xavotir bilan.

Birgalashib uyga qaytdik. Olapar

ham indamay ortimizdan

ergashdi, u tinchib qolgandi. Itlar

inson ko`ziga ko`rinmaydigan

narsalarni ko`ra oladi,

deyishgani rost ekan-da.

Ertasiga kechasi ko`rgan

narsalarimni uydagilarga

aytmoqchi bo`ldim. Lekin

ishonmasliklarini bilib, indamay

qo`ya qoldim. O`shanda itimiz

tufayli bir falokatdan omon

qolgan bo`lsam ajabmas, yana

kim biladi deysiz...

Mohitobon yozib oldi.